:: เด็กห้อง5
:: คิดถึง
:: ลุ้นและรอ
:: แล้วเขาจะเดินเข้ามา
:: เบื่อ..แต่ต้องทน
:: เพื่อน
ฉันยังยืนที่เดิม...
:: ละเมอ
:: แผลเป็นที่มองไม่เห็น
:: ม่วงและเขียว
:: ยังวนเวียนอยู่
:: me
:: ยังจำได้..ไม่ลืม
:: แล้วฉันจะแข็งแรง
:: สวัสดีวันแห่งความรัก
:: Prince
:: alway...
:: อาจเป็นเพราะ...
:: อยากได้ประตูวิเศษ
:: หมู
:: ........(จงเติมคำในช่องว่าง)
:: Probation
:: หน้ากาก
:: หมอก
:: นางครวญ
:: ส้มโอ
:: Soul
:: แม่สอด
:: พบพระ
:: ศุกร์13
:: รักไม่ช่วยอะไร..
:: เกือบ..
Merry Chirstmas to Someone
:: ฐานะใหม่
:: starting
:: การถนอมน้ำใจ
:: เนียน เนียน
:: ขอเอกสารด้วย
:: ซะที
น้องนุ่น
นุ่น
นุ่น
ต้องตา






 

ตั้งแต่ลืมตามาดูโลก..เรายังไม่รู้สึกว่าสังคมมันเลวร้ายได้ถึงขนาดนี้....

...



กลับมาจากการเดินทางไปเกาะช้าง รอบที่เท่าไหร่ จำไม่ได้แล้ว....ขี้เกียจนับ
แต่การเดินทางครั้งนี้แตกต่างออกไป... เพราะถ้าเราไปเอง เราจะพยายามไปให้ไม่ซ้ำเส้นทาง เพื่อเป็นการศึกษาข้อมูลไปด้วยใจตัว

คราวนี้เราไปกับน้องโอ๋..ลูกน้องที่ทำงาน ทริปนี้จึงไม่ได้มีแค่เราคนเดียว เราต้องรับผิดชอบดูแลน้องโอ๋ในการเดินทางด้วย โอ๋ทำงานกับเรามาตั้งแต่เรามาที่นี่ โอ๋อยู่มาก่อนเรา แต่ยังไม่เคยไปที่รีสอร์ท ไม่รู้ว่ามันขายห้องแบบตาบอดแบบนี้ได้ยังไง...

เอกมัย...3ทุ่มกว่าๆ  เราจองรถด้วยความเคยชิน ที่ขนส่ง 99 เจ้าประจำ ได้รถเที่ยว 24.00น.  เป็นรถด่วน ซึ่งด่วนจริงๆ ถึงตัวเมืองตราด ตอน ประมาณตี4 ไม่รู้ว่ามันวิ่งด้วยน้ำมันตราอะไร เร็วมากนะ ถ้าเทียบกับขนาดรถ  (ราคาไม่แพงด้วย หากใครคิดจะไปเที่ยวนี้ เพราะปกติราคาทั่วไปแพง และวิ่งช้าเป็นหวานเย็น)

ตั้งแต่ลงจากรถ  สองแถวถิ่น ต่างกรูกันเข้ามาหาผู้โดยสาร ประหนึ่งดังเห็นหมูที่วิ่งเข้ามาชนปังตอ  หึหึ
ขนาดเราระวังและศึกษามาจากที่เกาะแล้วนะ ยังไม่วาย เป็นหนึ่งในหมูที่ถูกเค้าเชือดซะนี่

สองแถวที่บอกผู้โดยสารว่า จะไปที่เซ็นเตอร์พอยท์ กลับส่งไม่ถึงท่าเรือ ไปส่งที่จุดจอดแห่งหนึ่งของบริษัทท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง และไล่ผู้โดยสารลง อ้างว่า ส่งที่นี่ และท่าเรือไหนๆ มันก็เหมือนกัน (จะเหมือนได้ไงฟะ  ท่าเรือชั้น ชั้นลงฟรีเฟ้ยย)

แต่ถ้าคนเคยไปเกาะช้างแล้ว...จะทราบว่า มันไม่เหมือนกัน

ท่าเรือนั้นเป็นท่าเรือไม้  ซึ่งนานๆ จะมีเรือออก  เค้าจะรอให้"หมู" มารวมๆ กันเยอะๆ แล้วค่อยต้อนขึ้นสองแถวไปส่งที่ท่าเรือซึ่งอยู่ห่างออกไป

เรากับโอ๋ไม่ยอมลงจากรถ และไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้วก็ดึงดันว่าจะเหมาต่อไปยังท่าเรือที่เราต้องไป......และไม่อยากหักหน้าAgent นั้นเพราะเค้าก็เป็นลูกค้าเรา

ระหว่างทางจะถึงท่าเรือ เราก็คุยกับโอ๋ไปเรื่อยๆ และพอเลี้ยวเข้าท่าเรือ เราเจอบ้านพี่คนนึงซึ่งเป็นคนที่ใหญ่ในเรื่องเฟอร์รี่  อีตาคนขับรถถามว่ารู้จักด้วยเหรอ...เราบอกไปว่าไม่รู้ได้ไงลุง หนูเด็กช้างปาร์คนะ

ลุงอึ้งงงงง....แล้วก็บอกว่าทำไมไม่บอก เราเลยย้อนไปว่า ถ้าบอกแล้วลุงจะมาส่งฟรีหรือไงล่ะ...

เราไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมการหลอกนักท่องเที่ยวแบบนี้ถึงยังมีอยู่ แล้วนักท่องเที่ยวที่ไม่อยากมีปัญหาต้องทนรับสภาพ จำใจยอมเหรอ  แล้วการท่องเที่ยวบ้านเรามันจะไปไกลกว่านี้ได้ยังไง  ถ้าการโปรโมทดี แต่การปฏิบัติของคนในบ้านเป็นแบบนี้

นี่แค่โดนเรื่องการเดินทางไปลงเฟอร์รี่นะ....ยังไม่นับว่าต่อรถที่เกาะอีก  เราก็เกือบโดนอีกเช่นกัน ให้เหมา ซึ่งเรารู้ว่าไปรีสอร์ทเราราคาแค่ไหน พอเค้าเห็นว่าเรารู้ เค้าก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ ให้เราขึ้นอีกคัน ที่เป็น Joy Trip

กว่าจะรอดถึงรีสอร์ท....ทำเอาเรากับโอ๋อึ้งไป กับการกระทำแบบนี้ของคนฉวยโอกาส ที่มีต่อนักท่องเที่ยว...

 

ขากลับ...เราได้มิตรใหม่  แอนนา  กับ อิสซาเบล และ ไอรีณ  เรา5 คนร่วมชะตาเดียวกันจากสองแถวที่กลับมาตราด....คืออยากได้รถกลับกรุงเทพฯ และ หนึอีตาบ้าขี้เมา  เป็นทริปที่ขำ-ขำ และฮามาก  ว่าชาวต่างชาติดูถูกคนไทย และ รักในน้ำใจคนไทยได้ในเวลาเดียวกันเลย

     Share

<< :: ........(จงเติมคำในช่องว่าง):: อยากได้ประตูวิเศษ >>

Posted on Mon 30 Jan 2006 18:44
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh