:: เพราะรู้ว่ายังขาดเธอไม่ได้
:: Monday
:: คำว่าเพื่อน
:: เริ่มอยากพัก
:: จะรอดชีวีกลับมาไหม
:: รูปทริป
:: ดำแต่กาย แต่ใจไม่ได้นะ
:: ดอกไม้แห่งมิตรภาพ
:: เราจะเปลี่ยนไปไหม
:: เรื่องเที่ยวนี่ขอให้บอก
:: เรื่องบางอย่างเงียบไว้จะดีกว่า
:: เล่นน้ำ นอน กิน
:: หะรูหะรา
:: เกาะเสม็ด
:: สละ
:: พาน้องไปดำน้ำ
:: ฟรี ฟรี ฟรี
:: สุขสันต์วันเกิด
:: เด็กห้อง5
:: คิดถึง
:: ลุ้นและรอ
:: แล้วเขาจะเดินเข้ามา
:: เบื่อ..แต่ต้องทน
:: เพื่อน
ฉันยังยืนที่เดิม...
:: ละเมอ
:: แผลเป็นที่มองไม่เห็น
:: ม่วงและเขียว
:: ยังวนเวียนอยู่
:: me
:: ยังจำได้..ไม่ลืม
:: แล้วฉันจะแข็งแรง
:: สวัสดีวันแห่งความรัก
:: Prince
:: alway...
:: อาจเป็นเพราะ...
:: อยากได้ประตูวิเศษ
:: หมู
:: ........(จงเติมคำในช่องว่าง)
น้องนุ่น
นุ่น
นุ่น
ต้องตา






 

 

9 เมษายน

วันนี้ที่บ้าน ไม่สิ ตระกูลเลยดีกว่า
นัดรวมพลที่วัดเดิม...
ทำบุญเลี้ยงพระให้กับญาติที่ล่วงลับไปแล้ว

2 ในนั้น คือปู่กับย่า

ปู่และย่า ถ้าจะเปรียบแล้ว
ท่านทั้งสองประดุจพ่อและแม่คนแรกของเราเลยจริงๆ

เราติดย่ามาก ด้วยความที่เราเป็นหลานสาวคนแรกของที่บ้าน และทั้งครอบครัว
ย่าเลยแย่งกับแม่น่าดูในการเอาหลานมาเชยชม

แม่ก็หวง แต่ย่าก็เห่อ
ในที่สุดย่าชนะ

เช้าๆ แม่จะนำเรามาหย่อนไว้ในเปลข้างล่าง
เพราะแม่ต้องไปทำงาน
หน้าที่เลี้ยงเราเลยตกอยุ่ที่ย่าโดยปริยาย

ถึงแม่จะมี่พี่เลี้ยงก็เหอะ
ย่าก็ยังไม่ให้พี่เลี้ยงเลี้ยงเรา (ไม่รู้จ้างมาทำไม)

เราสองย่าหลานตัวติดกันมาก
จนวันแรกที่เราต้องไปโรงเรียน

ย่าบอกว่า เราร้องไห้เหมือนใจจะขาด
ร้องแต่จะกลับบ้านหาย่า

แม่แอบงอน ว่าแม่ตามไปแอบดูทุกวัน ก็ร้องแต่หาย่า
จะกลับบ้านหาย่า จะกลับบ้านหาย่า
จนแม่ใจเสีย ห่วงลูกก็ห่วง
แต่น้อยใจว่า ทำไมไม่หาแม่เลย

เราโยเยจนขึ้นป.1แหน่ะ
คือถ้าจะออกจากบ้าน
เราต้องบอกว่าเป็นโน่นเป็นนี่
ปวดหัวบ้างล่ะ  ตื่นไม่ทันบ้างล่ะ
ยังไม่ได้ทานข้าวบ้างหล่ะ

มาดีขึ้นเพราะน้องสาวเข้าเรียน
เรามีเพื่อน

....

ทุกเช้าตอนตื่นขึ้นมา
ย่าจะถามแล้วว่า วันนี้จะทานอะไร
"หมูหรือไก่ลูก"

"หมูอะไรลูก หวาน หรือเค็ม หรือจะเอาพะโล้"

สารพัดที่จะเอาใจ
จนเรากับน้องทั้งหมดเคยตัว ทานแต่เนื้อสัตว์
ผักนี่ อย่าหวังให้เห็นในเมนู ย่าทนเสียงหลานเรียกร้องไม่ได้
กลัวหลานไม่ทานข้าว

ที่สำคํญ จุ๊ๆ
ย่าก็ไม่ชอบทานผักเหมือนกัน อิอิ เลยไม่ค่อยทำผักให้ทาน

และที่ทุกคนล้อเราจนทุกวันนี้คือ
ย่าจะป้อนข้าวเรากับน้องทุกเช้า
ไม่ใช่อะไรหรอก กลัวแต่งตัวไม่ทัน
แต่งตัวไป ข้าวก็เคี้ยวกันตุ้ยๆ

.....

ปู่จะรักกบมากเป็นพิเศษ เหมือนที่เราเป็นดวงใจของย่า
เราสองคนเลยไม่รู้สึกว่าใครเด่นกว่า

ก็จริงๆ แล้วท่านก็รักเท่าๆ กัน แต่ใกล้ชิดต่างกันเท่านั้นเอง

ปู่กับย่าเองก็ตีกันทุกวัน

ขำจะตาย  ปู่ชอบแกล้งให้ย่าโมโห
แล้วปู่ก็จะง้อย่าทุกที

...

ปู่เดินทางล่วงหน้าไปยังที่แสนไกลก่อน

เหลือแต่ย่า ที่เตรียมรอวันที่จะเดินทางตามไปพบเพื่อทะเลาะกันต่อ

แต่เราไม่เสียใจเลย เพราะเราได้ดูแลท่านทั้งสองอย่างดี
ปรนนิบัติ และ ดูแลท่านแม้ว่าจะตอบแทนได้ไม่หมดชีวิต

แต่เราก็ภูมิใจที่เราได้ดูแล

...
จนวันสุดท้ายที่ย่าจะไปไกลๆ
ย่าก็ยังรอเรา

รอให้เรามากราบท่านครั้งสุดท้าย

และท่านก็เดินทางไปหาปู่ที่ไปสร้างบ้านรอไว้

ณ ที่แสนไกล

     Share

<< :: ลุ้นและรอ:: เด็กห้อง5 >>

Posted on Sun 9 Apr 2006 17:13
ดี
bank   
Mon 4 Sep 2006 23:48 [1]
 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh