:: น้ำเน่า ที่น่ารัก
:: เพราะรู้ว่ายังขาดเธอไม่ได้
:: Monday
:: คำว่าเพื่อน
:: เริ่มอยากพัก
:: จะรอดชีวีกลับมาไหม
:: รูปทริป
:: ดำแต่กาย แต่ใจไม่ได้นะ
:: ดอกไม้แห่งมิตรภาพ
:: เราจะเปลี่ยนไปไหม
:: เรื่องเที่ยวนี่ขอให้บอก
:: เรื่องบางอย่างเงียบไว้จะดีกว่า
:: เล่นน้ำ นอน กิน
:: หะรูหะรา
:: เกาะเสม็ด
:: สละ
:: พาน้องไปดำน้ำ
:: ฟรี ฟรี ฟรี
:: สุขสันต์วันเกิด
:: เด็กห้อง5
:: คิดถึง
:: ลุ้นและรอ
:: แล้วเขาจะเดินเข้ามา
:: เบื่อ..แต่ต้องทน
:: เพื่อน
ฉันยังยืนที่เดิม...
:: ละเมอ
:: แผลเป็นที่มองไม่เห็น
:: ม่วงและเขียว
:: ยังวนเวียนอยู่
:: me
:: ยังจำได้..ไม่ลืม
:: แล้วฉันจะแข็งแรง
:: สวัสดีวันแห่งความรัก
:: Prince
:: alway...
:: อาจเป็นเพราะ...
:: อยากได้ประตูวิเศษ
:: หมู
น้องนุ่น
นุ่น
นุ่น
ต้องตา






 

เพื่อน...

ห่างหายกันไปนานเนิ่นเพียงใด

กาลเวลาไม่สามารถลบคำว่ามิตรภาพไปได้เลยจริงๆ

...

15 ปี กับเวลาที่ผ่านไป
ตั้งแต่วันแรกที่เช้าสู่ชีวิตเด็กมัธยม
เป็นลูกพิกุล
เป็นเด็กห้องห้า

คบกันตั้งแต่ม.1  แยกย้ายกันไปตอนจบชั้นม.3

บ้างก็เรียนต่อที่เดิม..และแยกย้ายกันไปจามสายแต่ก็ยังคบกันต่อเรื่อยไป

บ้างก็ต่อต่างประเทศ..ทำให้ขาดการติดต่อ

บ้างก็เรียนสายอาชีพ...แต่ก็ยังแวะเวียนกับเพื่อนกลุ่มเดิม

ต่างคนต่างมีทางเดินของตนเอง..

จนทำงาน

บัดนี้เวลาผ่านไปจากที่เราจบการศึกษา
มุ่งมั่นอยู่กับการทำงาน

...

ไม่รู้ว่าเริ่มกันยังไง
จากที่คุยกันทางเอ็มเอสเอ็นแค่คนนั้นคุยกับคนนี้

ไปๆ มาๆ ลากกันไปลากกันมา
แล้วก็จุดประกายกัยอย่างกระทันหัน
คนแค่ 5 คน คุยกัน

ลงตัวที่วันที่11 (บังคับวันกันเลย)
แล้วจากนั้น การตามล่าหาเพื่อนๆ ก็ดำเนินต่อ

และเมื่อคืน รวมตัวกันได้ เกือบครบห้อง
พวกที่รู้ข่าวมาได้เกือบหมด

ขาดแต่ที่ติดงานต่างจังหวัดบ้าง
เรียนต่อเมืองนอกบ้าง
หนีหนี้ไปนอกบ้าง (55+)

นอกนั้นมารวมกันฮาเฮ

พวกเรารวมตัวกันเกือบครบอย่างนี้คือประมาณ 5 ปีก่อน
วันที่เราเสียเพื่อนรักคนนึงไปอย่างไม่มีวันกลับ

วันนั้น...คือวันส่งน้ำไปยังที่แสนไกล
ถึงจะเศร้าที่น้ำจากไป แต่เรารู้ว่ามิตรภาพของเรายังคงแน่นแฟ้นเสมอ

...

ตอนนี้...ไม่น่าเชื่อ

ไอ้บู ของเพื่อนๆ จะกลายเป็นคุณพ่อลูกอ่อนที่แสนอ่อนโยน
เพื่อนตัวสูงโย่ง ผอม จะกลายเป็นหุ่นอาเสี่ย

น้องเขียด...นิคเนมที่เพื่อนๆ ตั้งให้โต๋ สาวแสนสวย
จะกลายเป็นคุณแม่ซึ่งมีลูกสาวอายุ 2ขวบ
แต่ยังหุ่นดี และดูไม่ออกว่าเธอแต่งงานแล้ว

ยอดยิ่ง...เพื่อนกลุ่มตัวเล็ก จะกลายเป็นนักธุรกิจ

ปี๊ด...เป็นทหารหญิง ซึ่งปีหน้ามุ่งมั่นว่าจะเป็นผู้กอง

นก..สาวน้อยฟันเหล็ก จะกลายเป็นเลขาบอร์ด ของบันยันทรี

กวิน..หมายเลข1 จะกลายเป็นอาจารย์

ฝน...เพื่อนกลุ่มสุดแสบ หนีเรียนและเกเร จะกลายเป็นอาเสี่ยเจ้าของเต้นท์รถ

โอ..สาวนักกีฬา จะกลายเป็นสาวออฟฟิส ทำสินเชื่อที่นิสสัน

ยุ้ย...สาวเปรี้ยว ที่ทุกคนลงความเห็นว่า  ทำงานได้เข้ากับตัว
คือเป็นเออี บริษัทโฆษณา
(เพื่อนๆ พยายามพรีเซนต์ตัวเองให้เอาไปถ่ายแบบ)

และอีกหลายๆ คน ที่เปลี่ยนไป

แต่ที่ไม่เปลี่ยนเลยคือความสัมพันธ์

ปี๊ดบอกกับเรา และโอว่า
"แก้มรู้ไหม ตอนแรกนะปี๊ดยังกลัวว่าจะจำใครๆ ไม่ได้ เพราะปี๊ดไม่ได้เจอพวกนั้นเลย
กลัวจะทักผิด และไม่รู้จะคุยอะไร  แต่มันเหมือนเดิมอ่ะ เหมือนตอนเรายังเรีบนอยู่ มันก็คุยกันได้"

ใช่...เราก็รู้สึก

เหมือนมันต่อกันติด
เวลาไม่ได้แยกเราห่างกันเลยจริงๆ

ถ้าถามใครๆ ว่ารุ่นเรานั้น ห้อง5 เป็นยังไง
อาจารย์ทุกคนจะส่ายหน้า
เพราะรวมแล้วซึ่งความเกเรทุกอย่าง
ไม่ว่าหนีเรียน ชู้สาว (แอบหนีไปจีบกัน) บุหรี่ เหล้า
โอ้ยยย สารพัด....เรื่องฉาว
แรงที่สุดในรุ่นเลยกระมัง

แต่ในที่สุด

มันก็พิสูจน์ว่า ความคุกคะนองในวัยเด็ก
ไม่สามารถตัดสินอนาคตได้

edit : pic

 เด็กห้อง5
..ให้ทาย เราคนไหน...อิอิ







     Share

<< :: คิดถึง:: สุขสันต์วันเกิด >>

Posted on Wed 12 Apr 2006 17:12
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh